‫هی. بشین.‬ ‫برگرد توی سلولت.‬
‫- اینجا چیکار می‌کنی؟‬ ‫- این مالِ منه.‬
‫- برو بیرون.‬ ‫- من که به تو نگاه نمی‌کردم.‬
‫هی. سلیطه، می‌خوای دعوا راه بندازی؟‬ ‫(آراستگی ظاهری پرسنل هتل سیتادل)
‫- هی! نگهبان! نگهبان!‬ ‫- برو اون تو.‬
‫- هی، دیروز بهت چی گفتم؟‬ ‫- می‌خوای شر درست کنی؟‬
‫- چشمم بهت هست.‬ ‫- من اینجام.‬
‫بیا اینجا.‬ ‫تو، دستات رو بیار پایین. حرکت کن.‬
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]
‫- اینا عالی به نظر می‌رسن.‬ ‫- این یکی.‬
‫به نظرِ من این یکی بهتره.‬ ‫بهتره.‬
‫- و نظرت درباره‌ی این یکی چیه؟‬ ‫- خوبه.‬
‫تأیید شد که هواپیمای خواهرِ صاحبِ هتل،‬ ‫خانم ریم فتحانی، همین الان نشست.‬
‫به‌زودی با نامزدش،‬ ‫مارک پپو، از راه می‌رسه.‬
‫نمی‌شه این رو همین‌طوری ‫و بدون برنامه پیش برد.‬
‫بررسی کن که همه‌چیز توی‬ ‫طبقه‌ی هفتم آماده باشه.‬
‫گل‌ها، میز پذیرایی، کادوها.‬
‫تا چند لحظه‌ی دیگه‬ ‫دستورالعمل‌ها رو بهت می‌دم.‬
‫باید به همه‌ی کارکنان‬ ‫توضیحات لازم رو بدیم.‬
‫- نمی‌خوام هیچ مشکلی پیش بیاد.‬ ‫- ممنونم.‬
‫- به محض اینکه وارد شدن بهم خبر بده.‬ ‫- تو هم دمِ در مستقر می‌شی.‬
‫- بزن بریم.‬ ‫- حتماً.‬
‫نیاز به زمان دارم تا فکر کنم.‬
‫- ممنونم یوشی. کارت عالی بود.‬ ‫- متشکرم.‬
‫- اگه می‌خواید دنبالِ من بیاید.‬ ‫- از دیدنت خوشحالم.‬
‫می‌فرستیمش به دفترتون.‬
‫- خداحافظ(به ژاپنی) .‬ ‫- بفرمایید طبقه پایین.‬
‫تاکسی منتظره.‬
‫خوبی؟‬
‫داشتم بررسی می‌کردم که همه‌چیز برای‬ ‫رسیدنِ خواهرت آماده باشه.‬
‫خب، اون همیشه تمامِ تلاشش رو‬ ‫می‌کنه تا روی اعصابم بره.‬
‫فکر می‌کنی هنوز امکانش هست‬ ‫هواپیماش رو بدزدن؟‬
‫نمی‌دونم چی به سرِ ریم زده بود که‬ ‫تصمیم گرفت ‬
‫توی پاریس و توی هتلِ من عروسی بگیره.‬
‫و حالا که حرفش شد،‬ ‫به تیم دستور داده شده‬
‫که این شامپاین رو هم‬ ‫به منومون اضافه کنن.‬
‫این چیزیه که خودت برای‬ ‫عروسیِ خواهرت انتخاب کردی؟‬
‫برام مهم نیست کی انتخابش کرده.‬
‫بجنب.
‫اَدِل شارکی ‫زندانی شمارهٔ ۴۷۷۰۲۹ ‫سلولِ شمارهٔ ام.یک-سی و دو
‫شارکی؟ وقتشه.‬
‫اَه، لعنتی.‬
‫گندش بزنن، دبورا. واقعاً؟‬
‫هی! هی، آقا؟‬
‫آقا! صبر کنید!‬
‫مهمان‌هایِ امروز‬ ‫مارک پپو - ریم فتحانی
‫درها در حال بسته شدن ‫هستند. لطفاً فاصلهٔ امن رو رعایت کنید.‬
‫رختکنِ آقایان‬
‫بسیار خب. همه برن سرِ جاهاشون.‬ ‫زود باشید. بدو، بدو، بدو!‬
‫و تو هم همین‌طور.‬
‫ الان همه‌ رو اون بالا لازم دارم.‬
‫راه بیفت. عجله کن.‬
‫کاملاً در اشتباهی، عزیزم.‬
‫خوش اومدی، عزیزم.‬
‫خواهر.‬
‫صبر کن ببینم. هی، اون چیه؟‬
‫این؟ فکرش رو می‌کردم که عصبانیت می‌کنه.
‫خانم فتحانی، میزبانی از شما ‫همیشه باعثِ افتخار ماست.
‫آره، من رزرو داشتم؟‬
‫اتاق آماده‌ست؟‬
‫سلام. حالتون چطوره؟‬
‫آره
‫اینجا...
‫من تازه رسیدم.
‫ممنون.
‫باشه، من دیگه قطع می‌کنم. ‫بدرود
‫آمال حالت چطوره؟
‫- خوبه.‬ ‫- سلام.‬
‫- خوش اومدید.‬ ‫- از این طرف.‬
‫آره. ممنون.‬
‫امتیازات ‫فصل اول قسمت دوم: ‫طبقه هفتمی‌ها
‫حالا که مارک پپو رو دیدم.‬
‫یه عوضیِ دماغ‌سربالا و متکبره،‬ ‫تقریباً همون‌طوری که فکرش رو می‌کردم.‬
‫تحقیقاتت چطور پیش می‌ره؟‬
‫فعلاً هیچی دستم رو نگرفته.‬
‫تمامِ شعبه‌های گروه رو بررسی کردم.‬ ‫اصلاً اثری ازش نیست.‬
‫انگار این یارو یه جوری‬ ‫تمامِ ردهای رفت‌وآمدش رو پاک می‌کنه.‬
‫آره، ولی اونم یه آدمه،‬ ‫روح که نیست.‬
‫باید یه جایی پرونده‌ی مهمانی ‫ازش وجود داشته باشه،‬
‫یا یه پیشخدمتی که یادش ‫رفته باشه بهش انعام بده.‬
‫خودت رو با بخشِ امنیت درگیر نکن.‬ ‫برو سراغِ پیشخدمت‌های شخصی.‬
‫و اگه کسی رو پیدا کردی که بلندپرواز بود،‬ ‫می‌تونی باهاش معامله کنی.‬
‫این اطلاعات خیلی مهمه.‬
‫اختیارِ تام داری.‬
‫- همم.‬ ‫- منم از این طرف حواسم هست.‬
‫اوه، آره. اَدِل کوچولوی ما هم‬ ‫از امروز شروع می‌کنه، نه؟‬
‫اوهوم.‬
‫هتلِ سیتادل. چطور می‌تونم کمکتون کنم؟‬
‫خب، کی می‌خواید...؟‬
‫می‌خواید براتون یه رزرو رو تأیید کنم؟‬
‫بله قربان. حتماً.‬
‫لعنتی.‬
‫ببخشید.‬
‫نگران نباش.‬ ‫کسی چیزی در مورد دیر اومدنت نگفته.‬
‫- بله؟‬ ‫- یه کارت عبور بگیر. دوست داری؟‬
‫۳۰۰ یورو برای اتاق ۲۰۴ پرداخت کردم.‬
‫سی یورو، و ۲۰۰ تا...‬
‫- ممنون.‬ ‫- صبر کن. یه لحظه بهم وقت بده.‬
‫- سلام خانم.‬ ‫- ببخشید.‬
‫می‌شه دوتا بلیط وی.‌آی‌.پی برای ‫موزه‌ی ژاکمار آندره ‬(یکی از زیباترین و مجلل‌ترین موزه‌های هنریِ پاریس)
‫- برای امشب برامون تهیه کنید؟‬ ‫- ببخشید.‬
‫اجازه دارم یه زنگ بزنم؟‬
‫به دوست‌پسرت و اینا؟‬
‫نه. به دوستم.‬
‫- امروز صبح نیومد دنبالم.‬ ‫- اینم از ۲۳۷.‬
‫ردیفش می‌کنم.‬
‫ببخشید.‬
‫ممنون.‬
‫مثل این مکس ورستاپنِ لعنتی ‫با موتورم مسابقه می‌دم،‬ ‫(مکس ورستاپنِ: یکی از مشهورترین رانندگان فرمول یک)
‫حالا لنت‌های ترمز داغون شدن.‬
‫اون چند صد دلار گیرش می‌آد،‬ ‫ولی من بدشانسی می‌آرم.‬
‫مثل اون موقع که سر سرقتِ بوآ جیم زدی؟‬
‫بیخیال، هنوز از اون قضیه ناراحتی؟‬
‫- بیخیالش، رفیق.‬ ‫- دهنتو ببند.‬
‫اتاق ۵۰۸. اینو تحویل بده، بعد برگرد پشت میز.‬
‫داری انعام می‌گیری.‬ ‫پس چرا آروم نمی‌شی؟‬
‫خبری از انعام نیست. تو دوره‌ی آموزشی هستی،‬ ‫نه کارمند رسمی.‬
‫- باشه؟‬ ‫- باشه.‬
‫وقت داری؟‬
‫آره.‬
‫- همین الان برو فرودگاه رواسی(فرودگاه شارل دوگل).‬ ‫- رواسی؟‬
‫جدی می‌گی؟‬ ‫من تازه برگشتم.‬
‫- اَه. عجب دردسریه.‬ ‫- ممنون.‬
‫خدماتِ هتل.‬
‫دبورا، منم.‬ ‫چه اتفاقی افتاده؟‬
‫داشتم سکته می‌کردم.‬ ‫از دیشب عصبانی هستی؟‬
‫شما؟‬
‫نه. تو کی هستی؟‬
‫- دبورا کجاست؟‬ ‫- توی اورژانسِ بوبینیه. ‫(بوبینی: یه منطقه از پاریسه)‬
‫چرا؟ صبر کن، چی شده؟ گوشی رو بده به دب.‬
‫نمی‌تونه حرف بزنه. تصادف کرده،‬ ‫ولی حالش خوبه.‬
‫نگران نباش. خودم می‌رسونمش خونه.‬
‫فقط کاش می‌شد بگم ماشینم سالمه.‬ ‫داغون شده.‬
‫دیگه نمی‌تونیم کار کنیم.‬ ‫فعلاً اخراج شدیم.‬
‫هزینه‌ی تعمیرش برات خیلی گرون تموم می‌شه.‬
‫منظورت چیه لعنتی؟‬ ‫تو کی هستی و چی می‌خوای؟‬
‫اگه دوستشی،‬
‫از این وضعیت بکشش بیرون‬ ‫وگرنه بد تموم می‌شه.‬
‫داری تهدید می‌کنی؟‬
‫- دهن خودت و خونوادتو سرویس می‌کنم!‬ ‫- آره؟‬
‫گوش کن عوضی، اگه فقط یه ‫نگاهِ چپ بهش بندازی، پیدات می‌کنم.‬
‫الو؟‬
‫البته.‬ ‫روز خوبی داشته باشید.‬
‫باعث افتخاره. خداحافظ قربان.‬
‫قربان، بابت مزاحمت معذرت می‌خوام.‬ ‫اینو براتون فرستادن بالا.‬
‫آدمِ شوخی‌برداری نیستی، نه؟‬
‫می‌تونی راحت باشی. مشکلی نیست.‬ ‫آروم باش، خب؟‬
‫همکارهات مثل ربات رفتار می‌کنن.‬
‫خوبه که یه آدمِ معمولی می‌بینم.‬
‫بابت مزاحمتم معذرت می‌خوام.‬ ‫روز خوبی داشته باشید.‬
‫صبر کن. یه لحظه. دو دقیقه وقت داری؟‬ ‫پلی‌استیشن دارم.‬
‫می‌خوای بازی کنیم؟‬
‫- حوصله‌سربره.‬ ‫- اجازه ندارم.‬
‫حتی اگه من ازت بخوام بمونی؟‬
‫- و شوت می‌زنه.‬ ‫- اَدِل، کجایی؟‬
‫بدون دردسرِ زیادی برای دروازه‌بان.‬
‫کجایی؟‬
‫- اون بی‌سیم خیلی رو اعصابه، نه؟‬ ‫- آره، خاموشش می‌کنم.‬
‫خب. تمرکز کن. داری می‌بازی.‬ ‫یه تلاشی بکن، اَدِل.‬
‫و مجبوره توپ رو پس بگیره.‬
‫بله. توپ پس گرفته شد...‬
‫ شغلت چیه؟‬
‫- عیسی.‬ ‫- عیسی.‬
‫اینم از پاس.‬
‫عضو یه تیم فوتبال شدم.‬ ‫الان توی تیم پاری.سن.ژرمن هستم.‬
‫فصل بعد، می‌شم یکی از شخصیت‌هایی که‬ ‫می‌تونی تو بازی باهاش بازی کنی.‬
‫جیمی.‬
‫خیلی خب.‬ ‫قراره یه مدتی اینجا بمونی؟‬
‫خب، فعلاً اینجا پایگاهِ اصلیمه.‬
‫باشگاه فعلاً منو فرستاده اینجا.‬
‫توی بوآ کلومب(یه منطقه از پاریس) زندگی می‌کردم.‬ ‫ازم دزدی شد.‬
‫- داری چیکار می‌کنی؟‬ ‫- هی، می‌خوای تو هم بازی کنی؟‬
‫وقت نداریم. با باشگاه جلسه داریم.‬ ‫عجله کن پسر.‬
‫- اون کیه؟‬ ‫- اَدِلـه. اینجا کار می‌کنه.‬
‫اگه می‌خوای جدی گرفته بشی،‬ ‫نباید دیر کنی.‬
‫آه، مشکلی نیست، یادم رفت.‬
‫منظورت چیه که یادت رفت؟‬
‫بعداً با پیشخدمت وقت بگذرون.‬ ‫چت شده؟‬
‫به خدا داری سرمو درد می‌آری.‬
‫- منتظر چی هستی؟‬ ‫- معمولاً انعام دادن رسمه.‬
‫آره، خب. ببخشید.‬
‫جدی می‌گی؟ می‌خوای به یکی پول بدی‬ ‫که پلی استیشن بازی کنه؟‬
‫خب، آره.‬
‫- اَدِل؟‬ ‫- بله. همین الان دارم می‌آم پایین.‬
‫حق نداری بی‌سیم‌ رو خاموش کنی.‬
‫استر داره دنبالت می‌گرده.‬ ‫بیا پایین ببینمت.‬
‫آره، الان می‌رسم.‬
‫دروغ نمی‌گم.‬ ‫هیچ‌کس هیچی بهم نداد.‬
‫- جدی؟‬ ‫- خیلی عوضی‌ان. واقعاً گندش بزنن.‬
‫- بذار رد شم، الان وقتش نیست.‬ ‫- مدیر منتظرته.‬
‫عه، واسه چی؟‬
‫نمی‌دونم،‬ ‫ولی می‌خواد ببینتت.‬
‫اونم همین الان، رفیق.‬
‫مارک پپو، می‌شناسی‌ش؟‬
‫اممم...‬
‫همون آمریکاییه که با دخترِ مالک نامزده،‬ ‫امروز صبح اومدن.‬
‫در و دیوارِ هتل‬ ‫پر از پوسترهای صورتشه.‬
‫- می‌دونم. می‌شناسمش.‬ ‫- خیلی خب.‬
‫پس آمارِ کلِ اطلاعاتشو برام دربیار.‬
‫اگه یه زنگِ کوچیک هم به پذیرش زد،‬ ‫باید خبردار شم.‬
‫هر چیزی که به اتاقش وارد یا ازش خارج می‌شه‬ ‫رو آمارش رو داشته باش.‬
‫هر جا که می‌ره.‬ ‫حتی اینکه از چه نخ دندونی خوشش می‌آد.‬
‫اگه داره به کسی خیانت می‌کنه،‬ ‫باید برام پیداش کنی.‬
‫چیزِ خاصی مد نظرته؟‬
‫شنیدی الان چی گفتم؟‬
‫پس دارم جاسوسی می‌کنم.‬
‫باید حواستو جمع کنی.‬
‫خانم، قسم می‌خورم، هیچ‌وقت به خودم‬ ‫اجازه نمی‌دادم که بمونم.‬
‫من فقط طبقِ چیزی که بهم گفته شده بود،‬ ‫به درخواستِ مشتری جواب دادم.‬
‫و بی‌سیم هم به درخواستِ اون خاموش شد؟‬
‫- بهتون اطمینان می‌دم. از خودش بپرسید.‬ ‫- فقط بشین.‬
‫باید با همین شروع می‌کردیم،‬
‫مثلِ کاری که‬ ‫با کارآموزهای سالِ دوممون می‌کنیم.‬
‫اینو ببین.‬
‫- بیا.‬ ‫- آخه...‬
‫قراره چیکار کنم؟ اینجا بشینم؟‬
‫یه ذهنِ آروم اینجا به کارت می‌آد.‬
‫هتل در سالِ ۱۹۲۰ تأسیس شد...‬
‫بله، باعثِ افتخارِ ماست، قربان.‬
‫البته.‬
‫براتون رزرو رو انجام می‌دم‬ ‫و تأییدیه‌ش رو می‌فرستم.‬
‫در طولِ سال‌ها،‬ ‫سیتادل تبدیل شده به‬
‫یکی از هتل‌های مجلل و منتخبِ پاریس.‬
‫به دکتر حالی کردی که پورسانتش خیلی خوبه؟‬
‫بله، ولی وقتش کاملاً پره.‬
‫متوجهم. خدانگهدار.‬
‫قطارها وقتی از کنارِ هم رد ‫می‌شن، این صدارو می‌دن. یعنی «سلام.»‬
‫می‌خوای شغلِ جدیدت رو اینجا حفظ کنی؟‬ ‫چون تو...‬
‫آره، معلومه.‬
‫در هر صورت، می‌خواستم عذرخواهی کنم.‬ ‫باید فقط گوش می‌دادم.‬
‫اون موقع در موردِ اتاقِ ۵۰۸ اشتباه کردم.‬
‫پس دیگه کوتاه‌مدت فکر نکن.‬
‫زمان می‌بره تا روی یه مهمان کار کنی.‬
‫صبح به‌خیر،‬ ‫از بخشِ کانسیرجِ هتل سیتادل تماس می‌گیرم.‬ ‫(کانسیرج: خدماتِ مهمانِ هتل که کارش رزرو رستوران و... اس)
‫دکتر لستانگ‬ ‫برای یه موردِ اورژانسی وقت دارن؟‬
‫تا یه ساعتِ دیگه بهشون نیاز داریم.‬
‫متأسفم، باشه.‬
‫روزِ خوبی داشته باشید.‬
‫- کثافتِ...‬ ‫- خب، چی شده؟‬
‫یه الماس باید دوباره به ‫دندونِ یکی چسبونده بشه.‬
‫همون خانمی که اون ‫موقع با اون آمریکاییه بود؟‬
‫آره.‬
‫باشه، بذار من ردیفش کنم.‬ ‫از پسِ الماس برمی‌آم.‬
‫- من می‌تونم از پسش بربیام.‬ ‫- متوجه نیستی؟‬
‫دکترهای ترازِ اولِ هتل مثلِ مافیا هستن‬ ‫و ما هم سهمِ خودمون رو برمی‌داریم.‬
‫ما همه‌چیز رو در موردِ ‫مهمان‌ها ثبت می‌کنیم.‬
‫سلیقه‌شون، حساسیت‌هاشون،‬ ‫حتی سایزِ شلوارِ جینشون.‬
‫و اون قضیه؟‬
‫اون فقط اثرِ داپلره،‬ ‫نه قطارهایی که دارن می‌گن «صبح به‌خیر».‬ ‫(اثر داپلر: مثل تغییرات صدای آژیر آمبولانس قبل و بعد از رد شدن از ناظر ثابت)
‫مارینا هستم از هتل سیتادل. حالتون چطوره؟‬
‫دندان‌پزشکی دارید که ‫همین الان وقتش آزاد باشه؟‬
‫نه، متأسفم، فردا خیلی دیره.‬ ‫باید حتماً امروز باشه.‬
‫درسته، باشه. ممنون.‬
‫دو، سه،‬ ‫چهار، پنج، شش، هفت، هشت!‬
‫یک، دو، سه، چهار،‬ ‫پنج، شش، هفت، هشت.‬
‫سلام.‬
‫هتل سیتادل
‫از این خوشم می‌آد، فقط می‌ترسم‬ ‫یه ذره بزرگ باشه.‬
‫عاشقِ اون گوشواره‌ها هم هستم.‬
‫و اگه از این‌ها خوشتون می‌آد،‬ ‫مدل‌های مشابه هم داریم.‬
‫- راست می‌گی، همه‌شون خیلی قشنگن.‬ ‫- و بعد این دوتا رو داریم.‬
‫انتخاب‌ها خیلی زیاده!‬
‫خب، فکر کنم دلم می‌خواد...‬
‫دلم می‌خواد ببینم چه گزینه‌های دیگه‌ای‬ ‫اونجا توی رگال‌ها دارید.‬
‫کمک لازم دارید، خانم؟‬
‫ببخشید. این ستِ جواهرات رو‬ ‫پشتِ ویترین دیدم.‬
‫می‌خواستم بیشتر در موردش بدونم.‬
‫- یه لحظه منو ببخشید.‬ ‫- حتماً.‬
‫ممنون.‬
‫آره، خب، راستش، این‌ها؟‬
‫می‌تونی این کار رو بکنی؟‬
‫آره، آره. یه چسبِ کوچیک ‫می‌خری، حدوداً ۴.۹۰.‬
‫می‌خوای یه استراحتی کنی‬ ‫و توی این کار بهم کمک کنی؟‬
‫اینم بخشی از خدماتیه که ارائه می‌دیم.‬
‫- اسمت چیه...؟‬ ‫- لوسی.‬
‫منم اَدِلم، سلام.‬
‫خب، بذار برات توضیح بدم.‬
‫یه مشکلی پیش اومده،‬
‫اگه بهم کمک کنی، همین دو تا خیابون ‫اون‌ورتر،‬ یه پولی به جیب می‌زنی که نگو.‬
‫جدی می‌گم.‬ توی یه ساعت ‫بیشتر از حقوقِ ماهانه‌ت درمیاری.‬
‫هستی یا نه؟‬
‫قبول کن، وگرنه تا آخرِ عمرت‬ ‫پشیمون می‌شی. بهم اعتماد کن.‬
‫همه‌چیز رو فهمیدی، نه؟‬
‫حله؟ پایه‌ای؟‬
‫تو یه دندون‌پزشکِ حرفه‌ای هستی،‬
‫توی خیابونِ شانزه‌لیزه مطب داری،‬
‫اون حوالی، مثلاً طرفای خیابونِ مونتین،‬ ‫احتمالاً، آره؟‬
‫مشتری‌هات همه‌شون ‫مشهورن. آدمای خیلی معروف.‬
‫- از کدوم آدم مشهوری خوشت می‌آد؟‬ ‫- اوم، آیا ناکامورا؟ ‫(آیا ناکامورا: یه خواننده مشهور فرانسوی زبان ولی اصلتاً آفریقایی)‬
‫باشه. عالیه.‬ ‫تو همه‌ی دندونای «آیا» رو درست کردی.‬
‫بیا، اینو بگیر.‬
‫اینم ماسک. بیا.‬
‫- اگه کسی مچمونو بگیره چی می‌شه؟‬ ‫- بهتره ندونی.‬
‫فقط باید عجله کنیم.‬
‫- نمی‌فهمم، کجاییم؟‬ ‫- نگران نباش.‬
‫بله خانم؟ کمکی از دستم برمی‌آد؟‬
‫من اَدِلم. سلام، توی بخشِ پذیرش کار می‌کنم.‬
‫دکتر مونتین اینجان‬
‫تا برای اون موردِ اورژانسیِ‬ ‫خانمِ فتحانی کمک کنن.‬
‫- خیلی خب. دنبال من بیاین.‬ ‫- ممنون.‬
‫آدامستو بنداز دور.‬
‫از این طرف.‬
‫پیس پیس.‬
‫بفرمایید.‬
‫ممنون.‬
‫ببخشید مزاحم شدیم.‬
‫- سلام، ایشون دکتر مونتین هستن.‬ ‫- سلام.‬
‫ایشون به کارتون رسیدگی می‌کنن.‬
‫اوهوم.‬
‫خب...‬
‫این همون الماسیه‌‬ ‫که باید دوباره بچسبونیم؟‬
‫- اوهوم.‬ ‫- خیلی خب.‬
‫اَدِل.‬
‫خب، این الماس رو دوباره می‌چسبونیم.‬
‫اوم، برای محافظت این عینکو بزنید.‬
‫آه! اوه.‬
‫- بذار من... بیا، گرفتمش.‬ ‫- ببخشید.‬
‫آه...‬
‫مراقب باش.‬
‫اول اینو ضدعفونی می‌کنم،‬ ‫پس نگران نباشید.‬
‫الان برمی‌گردم.‬
‫چه خبره؟ این یه دورهمیِ خانوادگیه.‬
‫می‌دونم، با دوستمون حرف می‌زنم...‬
‫...ما سالی دو بار دورِ هم جمع می‌شیم...‬
‫تو کی هستی؟‬
‫ببخشید، من همراهِ دندون‌پزشکم.‬
‫فقط داشتم دنبالِ یه چیزی می‌گشتم.‬
‫برای تمیز کردنِ دهنشون.‬ ‫پیداش کردم، ممنون.‬
‫- ورسای توی پاریسه؟‬ ‫- ورسای؟‬
‫آره، جای فوق‌العاده‌ایه.‬ ‫(کاخ ورسای: یکی از مشهورترین و ‫باشکوه‌ترین کاخ‌های سلطنتی جهان در شهر ورسای است)
‫نه، توی پاریس نیست،‬ ‫ولی زیاد هم دور نیست.‬
‫اسمت چیه؟‬
‫شارکی... اَدِل.‬
‫ممنون، اَدِل.‬
‫دیگه عمراً این کار رو بکنم.‬ ‫از ترس داشتم خودمو خیس می‌کردم.‬
‫بی‌خیال بابا. کارت خوب بود.‬
‫- چقدر بهت پول داد؟‬ ‫- منظورت الانه؟‬
‫مگه ازش پول نگرفتی؟‬
‫فکر کردم پول گرفتن با توئه.‬
‫احمقی مگه؟ من که اون‌جا نبودم.‬
‫من نقشِ دندون‌پزشکو بازی می‌کنم.‬ ‫پول خواستن ضایع‌ست.‬
‫اوه، سلام. وایستا ببینم، تو چرا این‌جایی؟‬
‫قضیه‌ی الماس رو ردیف کردم.‬
‫خب حالا دستمزدم چی میشه؟‬
‫همون پیرهنو بردار. بی‌خیال بابا.‬
‫تلویزیون روشن بود، داشت درباره‌ی‬ ‫بورس یا یه همچین چیزی حرف می‌زد،‬
‫ولی اون زیاد علاقه‌ای نشون نمی‌داد.‬
‫خب، دیگه چی؟‬
‫یه نقاشی از ورسای داشت.‬
‫- ورسای؟‬ ‫- ازم پرسید که آیا ورسای توی پاریسه یا نه.‬
‫ولی...‬
‫چی؟‬
‫خب...‬ ‫راستش، اگه اجازه داشته باشم بگم،‬
‫به نظرم آدمِ زیاد باهوشی نمی‌اومد.‬
‫- سلام.‬ ‫- سلام، حالتون چطوره؟‬
‫خانم.‬
‫تحت‌تأثیر قرار گرفتم.‬
‫کارت عالی بود، اَدِل.‬
‫- بله، با کمالِ میل.‬ ‫- ممنون می‌شیم.‬
‫- البته. اصلاً زحمتی نیست.‬ ‫- فوق‌العاده‌ست، ممنون.‬
‫- خواهش می‌کنم، خوش بگذره.‬ ‫- لطف کردید. ممنون.‬
‫- واقعاً عالی به نظر میاد.‬ ‫- همین‌طوره.‬
‫در مورد محل برگزاری...‬
‫تو مفهوم سلسله‌مراتب قدرت رو نمی‌فهمی.‬
‫- مگه نگفتم پشت میز بمون؟‬ ‫- ولی کارم اونجا تموم شده بود.‬ ‫ـبببببببببباممممماببببببببببییییییینـ
‫- داری شوخی می‌کنی؟‬ ‫- نه، جدی می‌گم.‬
‫یه وضعیت اضطراری پیش اومد.‬ ‫مارینا به مشکل خورده بود.‬
‫کمکش کردم.‬ ‫مهمان رو هم راضی کردم.‬
‫قرار بود مثل سفیر هتل عمل کنم.‬ ‫همین کارم کردم.‬
‫نه، آخرش باعث شدی ضرر کنیم.‬
‫خب، برای امروز دیگه کافیه.‬ ‫کارمون تمومه.‬
‫برو. بزن به چاک.‬
‫هر چی،‬ ‫در هر صورت الان نمی‌تونی اخراجم کنی.‬
‫بله؟‬
‫گفتم، «فردا می‌بینمتون، خانم.»‬
‫آقای گالزن،‬ ‫جلسه‌ای که آقای توماسوف‬
‫می‌خواد توی هتل شما ترتیب بده،‬ ‫نیاز به رازداری کامل داره.‬
‫بله، البته.‬
‫این عملیات‌ها‬ ‫نیاز به همکاری کامل‬
‫با سرویس‌های امنیتی ما داره.‬
‫در این مورد، مهمان،‬ ‫شخصی به اسم آقای توماسوف،‬
‫می‌خواد مطمئن بشه که‬ ‫وقتی میاد اینجا، ناشناس بمونه.‬
‫البته. لطفاً بهشون اطمینان بدید.‬ ‫ما به این کارا عادت داریم.‬
‫سوئیتی دارید که‬ ‫مجهز به سیستم امنیتی باشه؟‬
‫و اینکه هتل سیتادل یه سوئیت مخصوص‬ ‫توی هتل داره که اتاق امن داشته باشه؟‬
‫درسته، بله.‬
‫ما تاییدیه‬ ‫وزارت دفاع رو داریم.‬
‫و خالی هست؟‬
‫اون اتاق خالیه؟‬
‫خب، بله، البته.‬
‫واقعاً با این کارت‬ ‫منو انداختی تو دردسر.‬
‫منو گذاشتی تو تیررس روس‌ها.‬
‫آدمایی نیستن که جایی مثل‬ ‫یونیسف کار کنن، نه؟‬
‫فقط بهشون نشون بده که‬ ‫حتی بیشتر از اونا نگرانی.‬
‫فقط پیش‌بینی کن، از پسش برمیای.‬
‫نمی‌تونیم یه مهمونِ ‫مهم مثل توماسوف رو از دست بدیم.‬
‫فقط اتاق ۶۰۷ رو بردار‬ ‫و بگو یه اتاق امن توش بسازن.‬
‫قبلاً این کار رو کردیم. باز هم انجامش می‌دیم.‬ ‫اما نذار کسی بویی ببره.‬
‫تو بهترین هستی.‬ ‫شغلت اینو ایجاب می‌کنه، نه؟‬
‫توی کمتر از ۲۴ ساعت؟‬ ‫خیلی آدم شوخی هستی.‬
‫- خب، اونجا می‌بینمت، باشه؟‬ ‫- هممم.‬
‫اما تو که از قبل می‌دونستی اتاق امن‬
‫توسط هیئت نمایندگی‬ ‫آفریقای جنوبی اشغال شده؟‬
‫اِمای عزیزم، نمی‌تونستیم‬ ‫لقب «قصر» رو داشته باشیم،‬
‫اگه نمی‌تونستیم یه رزرو ‫دوبرابر رو مدیریت کنیم.‬
‫هممم.‬
‫استفان، اتاق ۶۰۷ رو مسدود کن‬ ‫و با بخش امنیت تماس بگیر، باشه؟‬
‫بسیار خب.‬
‫هی.‬
‫واقعاً نباید‬ ‫با استر دربیفتی.‬
‫هی، روتو بکن اونور.‬
‫اون از روزی که اومدم اینجا‬ ‫از من متنفر بوده.‬
‫اون طرفِ ماست،‬ ‫ضدِ ما نیست.‬
‫«ما»، داداش؟‬ ‫مگه همدیگه رو می‌شناسیم؟‬
‫خواهش می‌کنم، فکر ‫می‌کنی چرا اینجا کار می‌کنم؟‬
‫تمام فک و فامیلم‬ ‫سابقه‌دار هستن.‬
‫منو به خاطر دزدی از یه مغازه کادوفروشی‬ ‫فرستادن اینجا، خب؟‬
‫- تو توی برنامه‌ای؟‬ ‫- آره، دو ساله.‬
‫عمراً برگردم‬ ‫پیش پسرعموهام زندگی کنم، به هیچ وجه.‬
‫من از اونجا فرار کردم،‬ ‫و همه‌ش هم مدیون استرم.‬
‫اگه اون نبود، ادوارد تا حالا‬ ‫با تیپا منو انداخته بود بیرون.‬
‫اما من فقط به لطف ادوارد اینجام.‬
‫پسر، اون هیچ‌وقت هواتو نداره، خب؟‬
‫اون پسره که قبل تو اینجا بود،‬ ‫مدت حبسش دوبرابر شد‬
‫اونم به خاطر لطف‌های کوچیک ادوارد.‬
‫وقتی گیر افتاد،‬ ‫ادوارد نه کمکش کرد و نه حتی براش مهم بود.‬
‫نگران، من دیگه بزرگ شدم. ‫از پسش برمیام.‬
‫هنوزم می‌خوای از دلم دربیاری؟‬
‫شاید. چطوری؟‬
‫خب، بیا بریم.‬
‫- بریم.‬ ‫- داریم سوئیتی رو آماده می‌کنیم‬
‫که قراره توش اقامت داشته باشید.‬
‫دقیقاً مثل همین یکیه،‬ ‫همون جهت، همون اندازه، همه‌چیزش.‬
‫فردا آماده می‌شه.‬
‫فاصله‌ی اتاق تا خروجی‌های اضطراری‬ چقدره؟‬
‫حتی ۱۰ متر هم نیست.‬ ‫ما یه آسانسور فوق‌سریع هم داریم‬
‫که فقط هفت ثانیه طول می‌کشه‬ ‫تا به پارکینگ اختصاصی و امن برسه.‬
‫بله. چی؟‬
‫ببخشید؟ کِی؟‬
‫سلام، هتل سیتادل.‬ ‫چطور می‌تونم کمکتون کنم؟‬
‫بخش کانسیرج
‫منظورت چیه که‬ ‫داره سوال می‌پرسه؟‬
‫چه جور سوالایی؟‬
‫نمی‌دونم،‬ ‫اما داره همه رو سوال‌پیچ می‌کنه.‬
‫از تو چی پرسید؟‬ ‫اگه می‌تونستید‬
‫یه چیز رو توی این هتل تغییر بدید،‬ ‫اون چی بود؟‬
‫قربان، نمی‌دونم این...‬
‫هی، هی، من اینجا نیستم که قضاوت کنم.‬
‫ممنون، پراسپر، خوشحال می‌شم‬ که
‫به سوالات آقای پپو جواب بدم.‬
‫اوه، مشکلی پیش اومده؟‬
‫نه، نه. مشکلی نیست. اما توی دفتر من‬ ‫خیلی راحت‌تر می‌شه صحبت کرد.‬
‫اینجا خیلی سروصداست.‬
‫اشتباه برداشت نکن،‬
‫فقط هیجان دارم ببینم‬ ‫پشت صحنه همه‌چی چطوری می‌گذره.‬
‫اصلاً نمی‌دونستم‬ ‫می‌شه اینجا مجانی خوابید.‬
‫چی؟‬
‫منظورت چیه؟‬
‫فکر می‌کردم هتل‌داری مثل‬ ‫چرخوندن یه کسب‌وکاره، نه؟‬
‫و حالا دارم می‌فهمم‬ ‫مشتری‌هایی داری که‬
‫با زن و بچه‌شون میان‬
‫و مینی‌بار رو خالی می‌کنن و بدون پرداخت‬ ‫صورت‌حساب می‌رن. درسته؟‬
‫می‌دونم وقتی بحث‬ ‫یه اسطوره‌ی تنیس وسط باشه،‬
‫دوستی باهاش رو‬ ‫یه امتیاز ویژه می‌دونیم،‬
‫و یه تبلیغ عالی واسه هتل.‬
‫یه هتل به چندتا از این‬ ‫«دوستی‌ها» نیاز داره؟‬
‫می‌دونی مارک، توی فرانسه،‬ ‫ما واسه مهمون‌نوازی ارزش قائلیم.‬
‫خب، ببخشید.‬ ‫لطفاً برگرد سر کارت.‬
‫- با من بیا.‬ ‫- حتماً. فعلاً.‬
‫بذارید رسیدگی کنم.‬ ‫شماره اتاق؟ عالیه.‬
‫خب مارک، حالا می‌خوای‬ ‫از کل ماجرا باخبر بشی؟‬
‫وقتی کارلوس واسه مسابقات رولان گاروس‬ ‫میاد پاریس‬ ‫(کارلوس آلکاراس: قهرمان اسپانیایی مسابقات تنیس)
‫با خدم و حشمش،‬ ‫فقط یه اتاق نمی‌گیره.‬
‫یه طبقه‌ی کامل رو می‌گیره.‬
‫۲۰۰ هزار تا ازش درآمد داریم.‬
‫پس خوش‌حال می‌شیم به زنش‬ ‫یه سالاد کیوی و چای لاته بدیم.‬
‫آره. کاملاً منطقیه.‬
‫- عالیه. بعداً می‌بینمت.‬ ‫- آره.‬
‫- صبر کن. برمی‌گردم.‬ ‫- باشه.‬
‫منم.‬
‫اومدم!‬
‫- خوبی؟‬ ‫- وای نه، اصلاً.‬
‫دب.‬
‫چه بلایی سرت اومده، هان؟‬
‫دو ثانیه خوابم برد‬ ‫و بعدش، پوف، تموم شد.‬
‫بدجوری خودتو داغون کردی.‬
‫- لازم نبود زحمت بکشی بیای.‬ ‫- تمومش کن.‬
‫الان فقط خیلی خسته‌م.‬ ‫باید یکم استراحت کنم.‬
‫هی، این کیه؟ و چرا اینجاست؟‬
‫این میکاست، خداروشکر‬ ‫منو رسوند خونه،‬
‫چون عملاً‬ ‫همسایه‌ی دیوار به دیوارمونه.‬
‫- خونه‌م توی همین ساختمونه.‬ ‫- اوه، جدی؟‬
‫تو همون عوضی‌ای هستی‬ ‫که پشت تلفن بود؟‬
‫داد نزنید بچه‌ها.‬ ‫لطفاً شروع نکنید. بیخیال.‬
‫دعوا راه ننداز. فقط دنبال من بیا.‬
‫الان سردرد وحشتناکی دارم.‬
‫- چی می‌خوای؟ هان؟‬ ‫- فکر می‌کنی چی می‌خوام؟‬
‫فکر کردی واسه خنده‬ ‫این‌ور اون‌ور می‌رسونمش؟‬
‫من اینجام، دارم بهش کمک می‌کنم،‬ ‫کارا رو ردیف می‌کنم، باشه.‬
‫ولی حالا انگار‬ ‫اون روی کاغذ وجود خارجی نداره.‬
‫اگه برم پیش پلیس و شکایت کنم،‬ ‫اون‌وقت چی می‌خوای بگی؟‬
‫مثل سرقت خودرو می‌مونه،‬ ‫می‌دونی که؟‬
‫آره.‬
‫- شرایطت چیه؟‬ ‫- هشت هزار تا نقد،‬
‫و بهتره عجله کنی.‬ ‫کنتورم داره می‌ندازه.‬
‫تا وقتی که بیکار باشم،‬ ‫مسئولیتش با جفتتونه.‬
‫خب، موافقی یا نه؟‬
آوا‌مــووی
‫لعنتی.‬
‫خب، حالا چی؟‬
‫هشت هزارتا لازم ‫دارم. هر کاری باشه می‌کنم.‬
‫اون بیرون بهت احتیاج داره.‬ ‫اگه گند بزنی، کمکی بهش نمی‌کنه.‬
‫اون خواهرمه، دبورا.‬ ‫تنها کسیه که دارم.‬
‫می‌فهمم، ولی ما قیمت‬ ‫روزایی که اینجا می‌گذره رو می‌دونیم.‬
‫حالا که توی سیتادلی،‬ ‫اوضاع فقط بدتر می‌شه.‬
‫فقط زود بزن به چاک، خب؟‬
‫نگهبان‌ها می‌افتن دنبالت.‬
‫همه‌شون ازت متنفرن‬ ‫و نمی‌ذارن بری.‬
‫اونا تقریباً هیچی حقوق نمی‌گیرن،‬ ‫تمام روز کار می‌کنن،‬
‫بین جیغ و بوی شاش، در حالی ‫که تو توی قصر خوش می‌گذرونی،‬
‫پس وقتی با اون قیافه برمی‌گردی،‬ ‫فقط حرصشون درمیاد.‬
‫پس اگه می‌خوای زنده بمونی، باید‬ ‫یه چیزی بهشون بدی که سرگرم بشن.‬
‫بیا، اینو آوردم.‬
‫چیه؟‬
‫این جدیه.‬
‫بدش به اونا.‬ ‫اولش قبول نمی‌کنن.‬
‫یه جوری رفتار می‌کنن انگار بهشون بر خورده.‬
‫یه روز، نوبت اون کوچیکه می‌شه‬ ‫که لوسیون بدن بهارنارنج می‌زنه.‬
‫همونی که‬ ‫دوست‌پسرشو حشری می‌کنه، بعدش...‬
‫ممنونم.‬
‫خواهش می‌کنم، پس...‬
‫نمی‌تونی با من بیای.‬
‫تو راه مواظب خودت باش.‬
‫تو هم همین‌طور.‬
‫زندان
‫تونستم روس‌ها رو معطل کنم.‬
‫بچه‌ها کل شب رو کار کردن،‬ ‫ولی واسه فردا آماده می‌شیم.‬
‫و در مورد پپو،‬ ‫یه سرنخ توی نیویورک پیدا کردم.‬
‫- حق با تو بود. همه‌چیز قابل مذاکره‌ست.‬ ‫- ممم. خب ادامه بده.‬
‫یه حادثه‌ی مخفیانه توی هتل مریدین.‬ ‫(مریدین: یه سری هتل زنجیره‌ای، ‫خود کلمه‌ش هم معنی نصف النهار میده)
‫واقعاً نون و آب داریه؟‬
‫تو بگو.‬ ‫من اون یارو رو گفتم که تو میخونهٔ هتل باشه.
‫عالیه. پپو رو می‌فرستم‬ ‫که توی ورسای ازدواج کنه.‬
‫فعلاً نذار تو دردسر بیفته.‬
‫یه کیر مصنوعی برای بی‌.دی‌.اس‌.ام مقعدی دارم.‬ ‫می‌تونیم دوطرفه ازش استفاده کنیم.‬
‫الان سرت خیلی شلوغه؟‬
‫زود اونجا می‌بینمت؟‬
‫ممنون، کریستا.‬
‫آقای سیلینی گفت‬ ‫می‌خوای باهام حرف بزنی؟‬
‫- مارک پپو.‬ ‫- چی می‌خوای بدونی؟‬
‫هتل مریدیان توی نیویورک.‬
‫- چرا اخراج شدی؟‬ ‫- شیفتم تموم شده بود.‬
‫توی استراحتگاه تنها بودم‬
‫که مهمون‌ها زنگ زدن‬ ‫و چندتا شکایت داشتن.‬
‫یه جورایی ایجاد مزاحمت‬ ‫توی یکی از طبقه‌های بالا.‬
‫واسه همین یه مأمور امنیتی ‫با خودم بردم و رفتیم بالا.‬
‫رسیدیم جلوی سوئیتِ مارک پپو،‬
‫و صدای جیغ شنیدیم.‬
‫جفتمون خشکمون زد،‬ ‫انگار که بگیم: «باید درو باز کنیم؟»‬
‫یعنی، شاید کسی به قتل رسیده باشه،‬ ‫اون‌وقت بهتره به پلیس زنگ بزنیم.‬
‫آخرش درو باز کردیم‬ ‫چون پپو مشتریِ کله‌گنده‌ای بود.‬
‫نمی‌تونستیم بی‌خیال بشیم و دخالت نکنیم.‬
‫ولی خودش توی سوئیت نبود.‬ ‫شریکِ کاریش بود.‬
‫به ۹۱۱ زنگ زدیم...‬
‫و اون دو نفری که کتکش ‫زده بودن رو نگه داشتیم.‬
‫می‌دونی بعدش چی شد؟‬
‫هیچی.‬
‫پپو دیگه هیچ‌وقت برنگشت اونجا.‬
‫تمام ردپاها پاک شد و‬ ‫اون شریکش هم شکایتشو پس گرفت.‬
‫هیچ‌کس تحقیق نکرد.‬
‫فرداش اخراج شدم.‬ ‫ویزام رو هم باطل کردن.‬
‫و اون کِی بود؟‬
‫به زور یک ماه پیش.‬
‫اون مثل یه مارشمالوئه.‬ ‫یه مارشمالوی متحرک.‬
‫اون یه مارشمالوی متحرک بود.‬
‫خانم‌ها و آقایان، برای بعد،‬ ‫من یه بطری شرابِ پومرول رو پیشنهاد می‌دم.‬
‫یه پتروس محصول ۱۹۴۷ هستش.‬
‫- آره، خوشت می‌آد؟ ‫- آره.‬
‫آره، خوبه.‬
‫ببخشید. آقای پپو،‬ ‫می‌تونم یکم وقتتون رو بگیرم؟‬
‫یه سورپرایز براتون داریم.‬
‫- آره، حتماً.‬ ‫- اِما؟‬
‫ورسای.‬
‫عمارت.‬
‫تریانون(دوتا از عمارت‌های کاخ ورسای به اسم شناخته می‌شن)، ‫ باغ‌ها،‬ فقط برای شما.‬
‫و نامزدتون.‬
‫با هم یه نگاهی بهش بندازین.‬ ‫اگه خوشتون اومد بهم بگین.‬
‫شاید بخواین‬ ‫اونجا عروسی بگیرین.‬
‫معمولاً باغ‌ها‬ ‫برای عموم بازه،‬
‫ولی خب،‬ ‫وقتی پارتیِ آدم کلفت باشه...‬
‫ورسای. هممم.‬
‫چشمگیره.‬
‫ممنون. عالیه.‬
‫- فردا، درسته؟‬ ‫- بله.‬
‫باحاله.‬
‫- خداحافظ.‬ ‫- ممنون، اِما.‬
‫هی آبجی،‬ ‫نگران هیچی نباش.‬
‫فقط نذار میکا بترسونتت،‬ ‫باشه؟‬
‫من ردیفش می‌کنم.‬ ‫هواتو دارم.‬
‫یکم استراحت کن. دوستت دارم.‬
‫- این اواخر زیاد به دیدنم نمیای. ‫- آره.‬
‫فقط داشتم‬ به یه موضوع حساس ‫رسیدگی می‌کردم.
‫چطوره امشب بعد از اینکه جلسه‌هات تموم شد،‬ ‫بیام پیشت؟‬
‫وقتِ زیادی برای امشب خالی بذار.‬
‫نمی‌دونم چه ساعتی‬ ‫باید بریم، ولی حالا می‌بینیم چی می‌شه.‬
‫راستش،‬ ‫نمی‌خوام بهش فکر کنم.‬
‫با نامزدت نمی‌ری؟‬
‫ندیدمش، پس نه.‬
‫مگه اون نمی‌آد ورسای؟‬
‫بذار بعداً براش یه ماشین جور کنم،‬ چطوره؟‬
‫اون زندگیِ خودشو داره و منم مالِ خودمو.‬ ‫ما آزادیم.‬
‫ولی تو دوست داری قلاده گردنشون باشه،‬ ‫مگه نه؟‬
‫بریم.‬
‫خداحافظ، امشب می‌بینمت.‬
‫ببخشید،‬ ‫بابت مزاحمت خیلی معذرت می‌خوام.‬
‫لطفاً درک کنید، یه اشتباه بود.‬
‫این واقعاً بی‌احترامیه.‬
‫می‌دونم. پوزش می‌خوام.‬
‫- می‌دونی ما کی هستیم؟‬ ‫- می‌دونم قربان.‬
‫من دوباره از طرف همه‌ی کارکنانِ اینجا‬ ‫توی سیتادل عذرخواهی می‌کنم.‬
‫دیگه ما رو اینجا نمی‌بینید.‬
‫ما می‌ریم هتل کریلون. امیدوارم‬ ‫اونا بهتر از شما باهامون رفتار کنن.‬
‫جریانِ این هیئتِ‬ ‫آفریقای جنوبی چیه؟‬
‫مصادره‌ی فوریِ‬ ‫اتاقِ امن. واقعاً بهشون بر خورده.‬
‫چه مصادره‌ای؟‬
‫مدیریت‬ امروز صبح دستور رو فرستاد‬
‫به بخشِ اسکان.‬
‫- باشه، من پیگیرش می‌شم.‬ ‫- قربان، یه سؤال دیگه.‬
‫با هزینه‌هایی که مربوط به کریستاست‬ ‫چیکار کنیم؟‬
‫اتاق و خدماتش؟‬
‫مثل همیشه ردشون کن.‬ ‫هزینه‌های عملیاتی.‬
‫رد شد.‬ ‫حسابداری جلوی تاییدش رو گرفت.‬
‫الان باید چیکار کنم، قربان؟‬
‫برو تو دفترت و دیگه مزاحمم نشو،‬ ‫فعلاً این چطوره؟‬
‫البته. معذرت می‌خوام قربان.‬
‫آره. استیو، بیا بالا.‬ ‫یه مشکلِ بزرگ داریم.‬
‫- می‌تونم باهات حرف بزنم؟‬ ‫- الان وقتِ خوبی نیست.‬
‫دستیارت هم همین رو بهم گفت.‬
‫دستیارمو دیدی؟‬
‫یه چیزی هست که باید بپرسم.‬ ‫هیچ‌کسِ دیگه نمی‌تونه کمکم کنه.‬
‫وقت ندارم، خب؟‬ ‫لطفاً برو. یکی می‌بینه.‬
‫درها در حال باز شدن می‌باشند.‬ ‫لطفاً طبقه رو انتخاب کنید.‬
‫به سمت بالا می‌رویم. درها در حال بسته شدن هستند.‬
‫می‌دونی که من اینجا‬ ‫هر کاری برات می‌کنم.‬
‫بی‌خیال، می‌تونی بهم اعتماد کنی، باشه؟‬
‫ولی اگه بخوام اینجا بمونم،‬ ‫شاید به مساعده نیاز داشته باشم.‬
‫- به دردسر افتادم.‬ ‫- تو نمی‌فهمی.‬
‫تو به عنوانِ کارمندِ من استخدام شدی.‬ ‫من کارمندِ تو نیستم.‬
‫ولی فرض کن استر رو ببینم‬
‫و بهش بگم چطوری ازم خواستی‬ ‫آمارِ پپو رو دربیارم.‬
‫این چیه؟‬ ‫باج‌گیریه؟‬
‫واقعاً که حیف شد.‬
‫واقعاً فکر می‌کردم تو وجودت استعدادی هست،‬ ‫ولی انگار اشتباه می‌کردم.‬
‫درها در حال باز شدن می‌باشند.‬
‫آدم برای سهمش التماس نمی‌کنه.‬ ‫فقط برِش می‌داره.‬
‫ببخشید.‬
‫طبقه همکف/پذیرش
‫به سمت پایین‌ می‌رویم. درها در حال بسته شدن هستند.‬
‫- عصر به‌خیر. اتاق ۱۰۸.‬ ‫- سلام قربان.‬
‫میزم رو لغو کن.‬ ‫توی اتاقم غذا می‌خورم.‬
‫- یادداشت شد قربان. خدانگهدار.‬ ‫- ممنون.‬
‫مک‌دونالد و فیفا بازی کردن؟‬
‫- پایه‌ای؟‬ ‫- آره. بیا تو.‬
‫- باشه.‬ ‫- آره.‬
‫بیا بریم شنا.‬ ‫از این آشغال‌ها نخور.‬
‫داری سرم رو درد میاری.‬
‫داداش، اصلاً وجهه‌ی خوبی نداره‬ ‫که وسطِ زمین غلت بزنی.‬
‫هوم. هان؟ می‌خوای‬ ‫برات دسر هم بیارم؟‬
‫خوبه عیسی، خیلی حرفه‌ایه.‬
‫همیشه این‌قدر احمق نیست.‬ ‫اشکالی نداره.‬
‫- می‌خوای شروع کنم؟‬ ‫- آره، شروع کن. من سریع یه دستشوییِ برم و بیام.‬
‫- انگار عجله داری.‬ ‫- باید برگردم پایین.‬
‫صبر کن، این مالِ عیسی نیست؟‬
‫کجاست؟‬
‫توی دستشوییه.‬
‫عیسی؟‬
‫عیسی، بیا بیرون.‬
‫بیا، بدش من.‬
‫اون تو چیه؟‬
‫اوه، تو هنوز اینجایی؟‬
‫یادم رفت گوشیمو بیارم.‬ ‫بدش من.‬
‫- ولش کن. دیگه بدش من.‬ ‫- مشکل چیه؟‬
‫مشکل چیه؟‬
‫مشکل همینه دیگه، مرد.‬
‫کارت تمومه.‬ ‫ما رو احمق فرض کردی، هان؟‬
‫هی، گوشیو بده.
‫می‌تونم با مدیر صحبت کنم؟‬
‫- همین الان.‬ ‫- بله قربان، بذارید وصلتون کنم.‬
‫- سلام، چطور می‌تونم...؟‬ ‫- دیوونه شدی یا چی؟‬
‫چیزی نیست بابا.‬ ‫اینا هدیه‌های اسپانسرهاست.‬
‫- من دادمشون به اون. آروم باش مرد.‬ ‫- چه هدیه‌هایی؟ الان جدی می‌گی؟‬
‫احمق نباش. اون جنده ‫هم مثلِ برادرته.‬
‫لاشخورن. همه‌شون همین‌طوری‌ان.‬
‫داری چیکار می‌کنی؟‬
‫- من دارم چیکار می‌کنم؟‬ ‫- اون داره از ما دزدی می‌کنه.
‫- و تو داری ازش دفاع می‌کنی؟‬ ‫- گوش کن ببین چی می‌گم مرد.‬
‫همه‌ش مالِ منه.‬
‫اتاقِ منه، خب؟‬ ‫و هر کاری دلم بخواد می‌کنم.‬
‫فهمیدی یا نه؟‬
‫حافظه‌ت ضعیفه، نه؟‬
‫احمقِ لعنتی.‬
‫باشه بابا. برو بیرون.‬
‫ممنون.‬
‫- ببین، واقعاً معذرت می‌خوام...‬ ‫- مشکلی نیست، نمی‌خوام بدونم.‬
‫ولی از این به بعد وقتی زنگ می‌زنم به پذیرش،‬ ‫تو بیا، نه هیچ‌کسِ دیگه.‬
‫برو دیگه، گمشو.‬
‫مطمئنی از پسِ فروختنِ‬ ‫همشون برمیای؟‬
‫هی، بی‌خیال، نگران نباش.‬
‫پسرخاله‌هام ردیفش می‌کنن.‬ ‫همه‌چیز رو اونا مدیریت می‌کنن.‬
‫اینجاست؟‬
‫واقعاً اینجا زندگی می‌کنی؟‬
‫کلِ این طبقه؟ همه‌ی آپارتمان‌ها‬ ‫مالِ کارکنانِ سیتادل هستن.‬
‫اون پسره رو یادته‬ ‫که قبلاً در موردش بهت گفتم؟‬
‫بعد از اینکه دوباره فرستادنش زندان،‬
‫من کسی بودم که انتخاب کردن‬ ‫کلیدها رو بگیره.‬
‫- خیلی قشنگه.‬ ‫- آره.‬
‫حسابی سرت شلوغ بوده،‬ ‫نه؟ خوش به حالت.‬
‫خب، نمی‌تونم تضمین کنم‬ ‫که فردا همه‌چیز رو بفروشم،‬
‫ولی تا آخرِ هفته،‬ ‫پولت می‌رسه دستت، باشه؟‬
‫خب، واقعاً ممنونم.‬ ‫داری جونمو نجات می‌دی.‬
‫مشکلِ واقعیِ من همینه.‬
‫چرا نمی‌دونی‬ ‫توی هتلت چه خبره؟‬
‫بهت گفتم، منم هم‌زمان‬ ‫با تو فهمیدم، خب؟‬
‫من طبق دستورالعمل‌ها پیش رفتم.‬ ‫تیم‌های من دستورِ لغو دریافت کردن.‬
‫اصلاً راهی نداشتم که بفهمم‬ ‫خودت از قبل خبر نداشتی.‬
‫وقتی من رسیدم،‬ ‫روس‌ها دیگه مستقر شده بودن.‬
‫درها در حال باز شدن می‌باشند.‬
‫- لطفاً طبقه‌تون رو انتخاب کنین.‬ ‫- آقای توماسوف.‬
‫خوش اومدین.‬
‫بفرمایید، دنبال من بیاین.‬
‫ممنون که طبق توافق قبلی‌مون،‬ ‫اتاق امن رو تخلیه کردین.‬
‫واقعاً لطف کردین.‬
‫الکسی!‬
‫چطوری؟‬
‫- خوبم، خوبم.‬ ‫- بفرمایید بشینین!‬
‫خیلی ممنون.‬ ‫اگه چیزی لازم داشتیم صداتون می‌کنیم.‬
‫مشتریِ ناشناس...‬
‫- باید بهم می‌گفتی.‬ ‫- آره، می‌دونم.‬
‫ولی مطمئنم بهت گفتن که‬ ‫دوست دارم چراغ‌خاموش حرکت کنم.‬
‫در ضمن، با آقای فتحانی هم صحبت کردم.‬
‫باید از شرِ‬ ‫رئیسِ تیمِ امنیتی‌ت خلاص بشیم.‬
‫اون بدجوری به‬ ‫آفریقای جنوبی‌ها توهین کرده.‬
‫بی‌خیال. خودت می‌دونی که‬ ‫اون اصلاً نقشی تو این ماجرا نداشته.‬
‫هوم، اون دوستِ من الکسی رو هم گمراه کرده.‬
‫- هممم.‬ ‫- اون اصلاً از پسِ این کار برنمی‌آد.‬
‫من دارم اینجا عروسی می‌کنم.‬ ‫باید احساسِ امنیت کنم.‬
‫ولی نگران نباش. یه آدمِ عالی‬ ‫برای جایگزینی‌ش دارم.‬
‫واقعاً منو ترسوندی.‬
‫وقتی ندیدمت،‬ ‫فکر کردم کارت تمومه.‬
‫اوه، جدی؟‬ ‫داشتی به من فکر می‌کردی، هان؟‬
‫داری چیکار می‌کنی؟‬
‫بهم نشون بده‬ ‫داشتی به چی فکر می‌کردی. هممم؟‬
‫هی، یه لحظه صبر کن. هی، هی. آروم باش.‬
‫بیا آروم پیش بریم.‬
‫خوبی؟‬
« فیلم یار – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ FilmYar ]